สัญชาตญาณ
my book
ถ้าถามว่าเป้าหมายชีวิตของเราคืออะไร บางคนอาจตอบว่าเขาเกิดมาทำอะไรบางอย่าง ส่วนบางคนก็อาจตอบว่าเกิดมาเพื่อใครบางคน (หรือใครหลายๆ คน) ความสุขของการมีชีวิตอยู่คือ การที่เรารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เพื่ออะไร มันคือศรัทธา คือความเชื่อ คือพลังแห่งชีวิต การเกิดมาทำให้ผู้คนมีความสุข การทำให้คุณภาพชีิวิตผู้คนดีขึ้น การเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ ผมเชื่อว่าหลายคนกำลังคิด กำลังฝัน ถึงสิ่งเหล่านี้อยู่ คนที่โชคดีที่สุดคือ คนที่มีฝัน และพยายามสร้างมันให้เป็นจริง …
ความลับที่ซ่อนอยู่ในคำคม
my book
วันนี้เห็นโพสต์บน facebook ตัวหนึ่ง เขียนประมาณว่า “การมาทำงานเช้าไม่สำคัญเท่ากับวันนึงทำอะไรไปบ้าง” ผมไม่เถียงนะครับว่าประโยคนี้น่าสนใจดี แต่ผมกลัวคนที่อ่านไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด คิดเอง เออเองว่า โอเค งั้นพรุ่งนี้ฉันไปสายดีกว่าเพราะวันๆ นึงฉันทำงานเยอะนะ มันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นเสมอไป เพราะจริงๆ แล้วประโยคนี้มันมีบริบทของมันอยู่ ลองคิดตามดูนะครับ ถ้าคนพูดประโยคข้างต้นคือพนักงานร้านสะดวกซื้อสักคนหนึ่งที่มีเวลาเข้างานออกงานที่ชัดเจนเป็นกะ การที่เขามาสายจะเกิดอะไรขึ้น มีผลกระทบกับร้านกับลูกค้าไหม หรือถ้าซีเรียสกว่านั้นหละ …
นวัตกรรม นวัตก๊อป
my book
ช่วงนี้นิสิต CUTIP เปิดเทอมใหม่กัน ก็เลยได้เห็นคนโพสต์เกี่ยวกับนิยามของนวัตกรรม ย้อนกลับไปสมัยเรียน จำได้เลยว่ามีอยู่ชั่วโมงนึงที่พวกเราเถียง… เรียกให้สุภาพว่า ระดมสมองกัน ว่าจริงๆ แล้ว นวัตกรรมหรือ innovation มันคืออะไร โดยส่วนตัว ตอนนี้ ณ บัดนาว innovation สำหรับผม คือ …
เวลาที่เหลืออยู่
my book
ตื่นมาเช้าวันหยุดกับคำถามที่ว่า ถ้าเย็นนี้ต้องตายแล้ววันนี้ทั้งวันจะทำอะไร ผมคิดว่าทุกคนต้องมีแว๊บนึงแน่ๆ หละ ในขณะที่กำลังหายใจเข้าออกอยู่ ก็คิดว่าถ้าฉันตายไปจะเป็นยังไงนะ! ความตายเป็นสิ่งที่เราเลี่ยงไม่ได้ เกิดแก่เจ็บตายเป็นสัจธรรมที่แน่นอนที่สุดสำหรับมนุษย์ทุกคน ถึงเราจะรู้ดีว่าวันหนึ่งมันจะมาถึง แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไร เราจึงไม่รู้ว่ามีเวลาเหลือแค่ไหนบนโลกใบนี้ บางคนจึงใช้ชีวิตเอ้อระเหย นั่งฆ่าเวลาบ้างหละ หายใจทิ้งไปวันๆ บ้างหละ ส่วนบางคนก็ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง อย่างกับว่าชีวิตนี้เกิดมาเพื่อทำงานอย่างเดียว work-life balance จึงกลายเป็นแนวคิดที่ยืนอยู่บนทางสายกลาง …
คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
my book
เคยสังเกตไหมครับ เวลาเปิด Facebook ขึ้นมาแล้วที่หน้า profile ของเราจะมีระบุจำนวน Friends อยู่ Friend ในที่นี้หมายถึงคนที่ขอรับข้อมูลข่าวสารจากเรา และเราก็ตกลงรับข้อมูลข่าวสารจากเค้าด้วย จึงจะเป็น Friend กันได้ มันเป็นความสัมพันธ์แบบ two way ต้อง agree ทั้งสองฝ่ายนะ …
อย่าเป็นที่สองรองใคร
my book
ใครที่เคยท้าต่อยหลัง 7-11 ปิด บัดนี้ถึงเวลานั้นแล้ว ปรากฎการณ์การปิดร้านสะดวกซื้อที่เคยเปิดตลอด 24 ชั่วโมงเป็นที่กล่าวขวัญกันไปทั่ว Facebook ในช่วง curfew แต่รูปและโพสต์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่ได้ทำให้ผมสะดุดเท่ากับภาพนี้ครับ อืมมม มันสะท้อนอะไรบางอย่าง FamilyMart ร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมงเหมือนกัน ทำไมไม่มีใครพูดถึง! …
ความสำเร็จต้องใช้เวลาเท่าไร
my book
วันนี้วันพระ วันวิสาขบูชาครับ กับคำถามที่ผมคิดว่า Startup หลายๆ คนคงมีอยู่ในใจ ว่าเมื่อไรเราจะจะประสบความสำเร็จ เราเริ่มงานของเราด้วย Passion ของเรา เรามีความปรารถนาว่าจะสร้างผลงานดีๆ ให้กับโลกใบนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป นานเข้า นานเข้า เราก็เริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ถูกต้องไหม เราจะถึงฝั่งฝันเมื่อไร รู้ไหมครับ มีบางแง่มุมของพระพุทธประวัติที่ผมมองว่า เราสามารถใช้ไปข้อเตือนใจได้ดีทีเดียว …
ดีแค่ไหน
my book
บ่อยครั้งที่เราอาจจะหงุดหงิดกับเพื่อนร่วมงาน ลูกน้อง หรือหัวหน้า ซึ่งความหงุดหงิดนี้ ส่วนใหญ่มักจะเกิดจากการคาดหวังที่ได้ผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามคาด ผมเชื่อว่าทุกคนเวลาทำงานก็อยากให้งานเสร็จให้งานออกมาดี แต่คำว่า “ดี” มันช่างเป็น abstract เสียนี่กระไร เพราะตอนอยากจะเอามาวัดแต่ละที คำว่าดีของแต่ละคนมันกลับไม่เท่ากันซะได้ ดังนั้นการสื่อสารที่รัดกุมชัดเจนจะทำให้ความคาดหวังกับผลลัพธ์ออกมาใกล้เคียงกันที่สุด และจะทำให้คำว่าดีของคนสองคนออกมาเกือบจะเท่ากัน สำหรับใครบางคนเวลาเราพูดกัน มันคลิก มันสะกิดนิดเดียว ก็รู้ใจ ปล่อยให้ไปทำงานได้ …
ภาพจริงใต้ก้อนภูเขาน้ำแข็ง
my book
สมัยเรียนปีหนึ่ง ผมจำได้เลยมีคำศัพท์คำหนึ่งที่อาจารย์สอนแล้วรู้สึกว่ามันแปลก น่าสนใจดี คำๆ นั้นคือ Stereotype เวลาผ่านมาเป็นสิบปีก็ยังจำคำนี้ได้ดีอยู่ จากตัวอย่างที่อาจารย์ยกขึ้นมาคือ คนส่วนใหญ่มักจะมองว่า คนอ้วนใจดี แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่คนอ้วนทุกคนที่ใจดี มันคือภาพที่คนส่วนใหญ่คิดว่ามันเป็นเช่นนั้น เราอย่าให้ภาพลวงเหล่านั้นมาหลอกเราง่ายๆ แปลกไหมหละครับ มันเป็นภาพจำที่เรามีความรู้สึกร่วมกันว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ วันนี้หลายคนคงมีภาพกับ Startup ว่าใช้ชีวิตชิวๆ นั่งทำงานร้านกาแฟหรูๆ …
ยอมแพ้
my book
บ่อยครั้งที่เรามักจะเห็นคลิปวิดีโอ รูปภาพ หรือ คำพูดให้กำลังใจที่ว่า “ชีวิตยังไม่สิ้น ก็ต้องดิ้นกันไป” เพราะถึงเราจะเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะมีชีวิตในแบบที่เราต้องการได้ ดังตัวอย่างต่อไปนี้ Nick Vujicic หนุ่มไร้แขนขาชาวออสเตรเลีย ที่กลายเป็นนักสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนทั่วโลก Lizzie Velasquez สาวอเมริกันที่ได้ฉายาว่าน่าเกลียดที่สุดในโลก ไปดูกันว่าเธอมองตัวเองอย่างไร เอกชัย วรรณแก้ว จิตรกรไร้แขน …